Ψ
Psy-Noema
__________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________
Ειρήνη Ρόκα
Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
MSc · ECP
Embedded Files
Θεραπευτική Ομάδα Ενηλίκων που Βιώνουν την Απώλεια
Μαζί στο Πένθος
Μαζί στο Πένθος
«Αυτοί που πεθαίνουν είναι αναντικατάστατοι. Αφήνουν πίσω τους κενά που δεν μπορούν να γεμίσουν, γιατί η μοίρα –η γενετική και νευρωνική μοίρα– κάθε ανθρώπου είναι να είναι μοναδικός, να ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, να ζει τη δική του ζωή, να βιώνει τον δικό του θάνατο.
Δεν προσποιούμαι ότι δεν φοβάμαι. Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μέσα μου είναι η ευγνωμοσύνη. Αγάπησα κι αγαπήθηκα· μου έδωσαν πολλά κι έδωσα κάτι κι εγώ με τη σειρά μου..."
Oliver Sacks .
Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου αποτελεί μια βαθιά και πολυδιάστατη ανθρώπινη εμπειρία, η οποία μπορεί να επηρεάσει τον συναισθηματικό κόσμο, την προσωπική ταυτότητα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος νοηματοδοτεί τη ζωή του.
Κάθε απώλεια είναι μοναδική. Οι συνθήκες του θανάτου, η φύση του συναισθηματικού δεσμού, η προσωπική ιστορία και οι εμπειρίες που προηγήθηκαν διαμορφώνουν διαφορετικές διαδρομές πένθους.
Η ομάδα «Μαζί στο Πένθος» απευθύνεται σε ενήλικες που έχουν βιώσει την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, είτε αυτή προέκυψε αιφνίδια και απρόσμενα είτε ακολούθησε μια παρατεταμένη περίοδο χρόνιας ασθένειας.
Διαφορετικές εμπειρίες απώλειας
Πένθος μετά από αιφνίδιο και απρόσμενο θάνατο
Ο αιφνίδιος θάνατος μπορεί να διαταράξει απότομα την αίσθηση συνέχειας και ασφάλειας στη ζωή του ανθρώπου. Η απουσία ψυχολογικής προετοιμασίας ενδέχεται να συνοδεύεται από σοκ, δυσπιστία, αίσθημα μη πραγματικότητας, θυμό, ενοχή και επίμονη αναζήτηση απαντήσεων γύρω από τις συνθήκες της απώλειας.
Η απότομη διακοπή της κοινής ζωής, οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες και όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν ή να πραγματοποιηθούν μπορεί να αποτελέσουν σημαντικά πεδία συναισθηματικής επεξεργασίας.
Πένθος μετά από χρόνια ασθένεια
Όταν ο θάνατος επέρχεται μετά από μια μακρά περίοδο ασθένειας, η διεργασία του πένθους μπορεί να έχει ξεκινήσει ήδη πριν από την απώλεια. Η σταδιακή επιδείνωση της υγείας, οι αλλαγές στη λειτουργικότητα και στην προσωπικότητα του αγαπημένου προσώπου, καθώς και η παρατεταμένη αγωνία και αβεβαιότητα, μπορεί να συνοδεύονται από μια αλληλουχία μικρότερων και μεγαλύτερων απωλειών.
Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν τη φροντίδα ενός ασθενούς ενδέχεται να βιώσουν συναισθηματική και σωματική εξάντληση, αμφιθυμία, ενοχή, θλίψη και δυσκολία προσαρμογής μετά τον θάνατο. Η απώλεια αφορά πλέον όχι μόνο το αγαπημένο πρόσωπο, αλλά και τον ρόλο του φροντιστή, την καθημερινότητα και τη μορφή της σχέσης όπως είχε διαμορφωθεί κατά τη διάρκεια της ασθένειας.
Μεθοδολογία
Μεθοδολογία
Η ομάδα συνδυάζει τη σύγχρονη θεωρία του πένθους, την ψυχοδυναμική κατανόηση των συναισθηματικών δεσμών και των σχέσεων, την ψυχοεκπαίδευση και βιωματικές τεχνικές συναισθηματικής επεξεργασίας.
Μέσα από την ομαδική αλληλεπίδραση, την ανταλλαγή εμπειριών και τη δυνατότητα αναγνώρισης κοινών συναισθημάτων, δημιουργείται ένα ασφαλές και σταθερό θεραπευτικό πλαίσιο. Κάθε μέλος έχει τον χώρο και τον χρόνο να προσεγγίσει τη δική του εμπειρία, με σεβασμό στην προσωπική του ιστορία και στον δικό του ρυθμό.
Η θεραπευτική διαδρομή
Η θεραπευτική διαδρομή
Απώλεια → Κατανόηση → Αντοχή στην οδύνη → Εγκαρτέρηση → Νοηματοδότηση → Αναδόμηση του εαυτού → Επανασύνδεση με τη ζωή.
Απώλεια → Κατανόηση → Αντοχή στην οδύνη → Εγκαρτέρηση → Νοηματοδότηση → Αναδόμηση του εαυτού → Επανασύνδεση με τη ζωή.
Tο πένθος δεν είναι μια γραμμική διαδικασία ούτε μια διαδρομή με προκαθορισμένα στάδια. Είναι μια προσωπική διεργασία, μέσα από την οποία ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει την απουσία, να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με όσα χάθηκαν και να διαμορφώσει σταδιακά μια νέα σχέση με τον εαυτό και τη ζωή.
Θεραπευτική ομάδα για άτυπους φροντιστές
"Στηρίζοντας Αυτόν που Στηρίζει"
"-Ένα σπασμένο οστό που έχει επουλωθε,ί είναι απόδειξη ότι κάποιος αφιέρωσε χρόνο για να μείνει με αυτόν που έπεσε-έχει δέσει την πληγή, έχει μεταφέρει το άτομο σε ασφαλές μέρος και έχει φροντίσει το άτομο κατά την ανάρρωση-".
Margaret Mead
Η φροντίδα ενός αγαπημένου προσώπου που αντιμετωπίζει χρόνια σωματική ασθένεια αποτελεί μια σύνθετη και συχνά απαιτητική εμπειρία. Οι συγγενείς και οι οικείοι που αναλαμβάνουν καθημερινά την ευθύνη της φροντίδας καλούνται να ανταποκριθούν σε πολλαπλές ανάγκες, συχνά παραμερίζοντας τις δικές τους συναισθηματικές, προσωπικές και κοινωνικές ανάγκες.
Η παρατεταμένη ευθύνη, η συναισθηματική επιβάρυνση, η αβεβαιότητα και οι αλλαγές στις οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις μπορεί να επηρεάσουν σημαντικά την ψυχική ανθεκτικότητα και την ποιότητα ζωής του φροντιστή.
Η ομάδα, δημιουργεί ένα πλαίσιο συνάντησης- έκφρασης- επεξεργασίας των δυσκολιών που συνοδεύουν τον ρόλο της φροντίδας, αναγνωρίζοντας ότι και ο άνθρωπος που φροντίζει έχει ανάγκη από υποστήριξη, κατανόηση και προσωπικό χώρο.
Ψυχολογικές και συναισθηματικές διαστάσεις της φροντίδας
Ψυχολογικές και συναισθηματικές διαστάσεις της φροντίδας
Η μακροχρόνια φροντίδα μπορεί να συνοδεύεται από διαφορετικές και συχνά αντιφατικές συναισθηματικές εμπειρίες:
Σωματική και συναισθηματική κόπωση.
Άγχος και αβεβαιότητα για την πορεία της υγείας του οικείου προσώπου.
Ενοχές για την ανάγκη προσωπικού χρόνου και ξεκούρασης.
Θυμός, ματαίωση, θλίψη και αμφιθυμία.
Μεταβολές στους οικογενειακούς ρόλους και στις σχέσεις.
Περιορισμός της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.
Μοναξιά, αβοηθησία και απώλεια προσωπικής ταυτότητας.
Κίνδυνος ψυχικής εξουθένωσης (caregiver burnout).
Η αναγνώριση αυτών των εμπειριών αποτελεί σημαντικό βήμα για την κατανόηση των προσωπικών ορίων και αναγκών του φροντιστή.
Μεθοδολογία
Μεθοδολογία
Η ομάδα συνδυάζει ψυχοεκπαίδευση, ψυχοθεραπευτική επεξεργασία και βιωματικές τεχνικές, με έμφαση στην κατανόηση των συναισθηματικών και σχεσιακών διεργασιών που συνοδεύουν τη μακροχρόνια φροντίδα.
Αξιοποιούνται τεχνικές χαλάρωσης, ασκήσεις αναγνώρισης και διαχείρισης συναισθημάτων, ανάπτυξη δεξιοτήτων αυτοφροντίδας και ενίσχυση της προσωπικής ενδυνάμωσης.
Μέσα από την ομαδική αλληλεπίδραση και την ανταλλαγή εμπειριών, δημιουργείται η δυνατότητα αναγνώρισης κοινών δυσκολιών, μείωσης του αισθήματος απομόνωσης και ανάπτυξης νέων τρόπων αντιμετώπισης των απαιτήσεων της φροντίδας.
Κεντρικός άξονας της ομάδας είναι η αναγνώριση ότι η φροντίδα του άλλου δεν χρειάζεται να συνεπάγεται την παραμέληση του εαυτού.
Psy-Noema
Page updated
Google Sites
Report abuse